Stresten kendimi arındırmanın yolunu bulmam lazım dedim. Telaşım başıma türlü işler açıyordu. Aksilikler dizilmiş domino taşlarıydı adeta. Bu şekilde yaşayamazdım herhalde. Başımdaki saçma sapan işlerin bir gün son bulacağını umut ediyorum. Evet, bu kısacık yazının anahtar kelimesi umut. Pazar günlerini sevip sevmediğim konusunda kararsızlık yaşıyordum tam da. Söz veriyordum kendime ilerde böyle pazar günü istemiyorum diye. Severek başlamak lazım haftaya.
Ve umutla beklenen film "Umut Işığım" pazar günlerini seven bi adamın kendisini anlatmasıyla başladı. Herkesin başına gelecek kadar normal ama içinden çıkılmaz saplantıların ve takıntıların esir aldığı adamın bir üstesinden geliş hikayesi. Gerçekten umut verici.
Hakkında söylenenlerin hakkını veriyor. İçimize umudu düşürerek bitiyor. Bu şarkı benim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder