2017

Söze nasıl başlayacağını bilemez bazen insan. Ama yazmak insanın kendi için yaptığı en kıymetli şeymiş, hep biliyordum da çok ihmal ettim uzun zamandır. Hayat önüne kattığı gibi götürüyor, günler ardı ardına devrilirken aslında; göz gözü görmüyor o hengamede. İçini göremiyor insan, baksa da... Ama işte yine bir gün, ekstra bir tatil neticesinde ayrılan o bir saat vakit içinde "bir blogum vardı, kimsenin de haberi yoktu ama ben yazıyordum, yazdıklarımı okuyup yeniden yaşıyordum" dedim.
Ben hep sevdim yazmayı, düşünmeyi, cümleleri ve kelimeleri hep çok sevdim. Bazen zamanla sevdiğim insanlar, yemekler, kıyafetler, renkler, olaylar değişti. Ama yazmak, kelimeleri sıralamak ve okumaya olan sevgim hiç değişmedi. Çünkü yazmak insanın içine bakmasıydı ve başka hiçbir eylemde tanımlanamıyordu bu güzellik. Güzellik olmadan hayatta, bir şeye benzemiyor yaşamak. Ve ilginçtir bir güzelliğin yerine bir başkası konulamıyor, ikamesi yok bazı şeylerin, yazmak gibi... Bu güzelliğe alışan ve onu seven için, onu ifa etmemek ciddi bir boşluk yaratıyor. Ama illa ki yaşıyoruz işte, illa ki iyisinde kötüsünde, güzelinde çirkinindeyiz ve mevcut durumdayız. Çok maddi şeylere kaptırıyor insan kendini, görünene kıymet çok artıyor, ben asla yapmam dediğimiz sempatik görünmeye başlıyor, çağa ayak uydurmak dediğimiz olayı göz göre göre bile isteye yaşıyoruz, yapıyoruz. Alıkoyamıyoruz hele bir de mantığa yatkınsa... Her şeyi aynı anda yapmaya kodlanmış, dağınık beyin sendromu yaşayan zamane bireyleri olarak biraz da ruhumuza ayırabilsek kıymetli vaktimizi. En azından durup bir düşünsek... İstemeden, almadan, inat etmeden önce durup bir baksak...
Düşünmeyi çok da abartmadan hassasiyetimizi yaşamamıza entegre edebilsek.. Bunu da bir karşılık beklemeden yapabilsek... Düşünülmeyi beklemeden, daha iyisiyle karşılaşabilmeyi ummadan, alamadan verebilirken gönlümüzün rahatlığıyla... Çünkü insanoğlu -belki de hep böyleydi bilmiyorum- unuttu bazı şeyleri, ayıp mıdır, haksızlık mıdır, yazık mıdır diye sorgulamayı terk etti. Benim istediğim oluyor mu yoksa olmuyor mu, ben istediğim hayatı yaşıyor muyum, yoksa standartlarım hak ettiğimin altında mı diye kontrol etmekten en yakınını bile gözden çıkardı. Bazen işte hayatın karmaşasında unutuyoruz, düşünemiyoruz, basiretimiz bağlanıyor, deyim yerindeyse insanlıktan çıkıp robota dönüşüyoruz. İşte o zamanlar hissiyatımızın farkına varıp biraz duraklamakta fayda var. İnan ömrümüze ömür katan güzellikler var, çoğu da maneviyatta gizli, hesapsız yaşayabilmekte saklı, çok uzaklara gitmeden, kendi hayatımızda kalarak....

Bütün insanlık içindir dileğim, güzelliklerle dolu bir karakteri ve ruhu olanlar eksik olmasın yanınızda... Yeni bir yıl yeni bir umutsa, bir şeyler isteyip bekleyeceksek illa ki kendim için ilk önce güzel insanlar istiyorum... Hayatı güzelleştiren, yaşamayı kolaylaştıran, sevdiren, sevdiğini hissettiren.
Ömrümüze ömür katan güzellikler, güzelliklerle dolu bir ömrü yaşayabilen insanlar olsun hep çevremizde. Çünkü sanıyorum, eğer kurtulacaksa bir gün bu dünya, bu insanlar başaracak bunu. Hep olduğu gibi, hep bazı mucizelere vesile oldukları gibi....
2017'de daha farkına vararak yaşamamız, daha çok keyif alıp kıymet bilmemiz ve özlemlerimizin sona ermesi dileğiyle... En çok özlediğimiz yanımızda olsun.
(İlk seninle paylaşıyorum, en çok özlediğim sensin.)